(جلال الدين رومي)

هر صبح و شب،لرزان و هراسان نهال خشم را با اشكهايم آبياري كردم
و با لبخندهاي ظاهري و فريبكارانه بر اين نهال نور تاباندم.

و شب و روز رشد كردتا اين كه روزي به ثمر نشست و يك سيب نوراني بر روي آن ظاهر شد
و دشمن من اين سيب را كه مي درخشيد مشاهده كرد
و او مي دانست كه اين سيب از آن من است

وقتي شب چون ابري سياه همه جا را در بر گرفت، او براي دزدي به باغ من آمد
صبح با خوشحالي ديدم كه ذشمن من در زير درخت درازكش افتاده است.

                                          ***ويليام بليك***
ويليام بليك،شاعر،حكاك،نقاش و عارف انگليسي بود و اشعارش بيشتر به خاطر عرفاني بودن و نشانه هاي پيچيده اش شهرت يافت.

...گويا دگر فسانه به پايان رسيده بود
ديگر نمانده بود برايم بهانه اي
اما بسان بازپسين پرسشي كه هيچ
ديگر نه پرسشي است از آن پس نه پاسخي؛
چشمي كه خوشترين خبر سرنوشت بود؛
از آشيان ساده روحي فرشته وار؛
كز روشني چو پنجره اي از بهشت بود؛
خنديد با ملامت،با مهر،با غرور
با حالتي كه خوشتر از آن كس نديده است
كاي تخته سنگ پير!
آيا دگر فسانه به پايان رسيده است؟
.
.
چشمم پريد ناگه و گوشم كشيد سوت
خون در رگم دويد

امشب صليب رسم كنيد اي ستاره ها!
برخاستم ز بستر تاريكي و سكوت
گويي شنيدم از نفس گرم اين پيام
عطر نوازشي كه دل از ياد برده بود
اما دريغ كاين دل خوشباورم هنوز
باور نكرده بود؛
كآورده را به همره خود باد برده بود
گويي خيال بود،شبح بود،سايه بود
يا آن ستاره بود كه يك لمحه زاد و مرد
چشمك زد و فسرد
لشگر نداشت در پي تنها طلايه بود
.
.
اي آخرين دريچه زندان عمر من!
اي واپسين خيال شبح وار سايه رنگ!
از پشت پرده هاي بلورين اشك خويش
با ياد دلفريب تو بدرود مي كنم
روح تو را و هرزه درايان پست را
با اين وداع تلخ ملولانه نجيب؛
خشنود مي كنم
احساس مي كنم كه ملولي ز صحبتم
آن پاكي و زلالي لبخند در تو نيست
و آن جلوه هاي قدسي ديگر نمي كني
مي بينمت ز دور و دلم مي تپد ز شوق
مي بينيم برابر و سر بر نمي كني
.
.
اين رنج كاهدم كه تو نشناختي مرا
در من ريا نبود،صفا بود هر چه بود
باور نمي كنم كه تو باور نمي كني
.
.
اين سرگذشت ليلي و مجنون نبود
حتي نبود قصه يعقوب ديگري
اين صحبت دو روح جوان از دو مرد بود
يا الفت بهشتي كبك و كبوتري
اما چه نادرست در آمد حساب من!
از ما دو تن يكي نه چنين بود اي دريغ
غمز و فريبكاري مشتي حسود نيز
ما را چو دشمني به كمين بود اي دريغ
.
مسموم كرد روح مرا بي صفاييت
بدرود اي رفيق مي و يار مستي ام!
من خردي تو ديدم و بخشايمت به مهر
ور نيز ديده اي تو ببخشاي پستي ام
.
من ماندم و ملال و غمم رفته اي تو شاد
با حالتي كه بدتر از آن كس نديده است
اي چشمه جوان!
گويا دگر فسانه به پايان رسيده است ....

.

.

.

و قرنهاست که می گویند <<خدا چیزی در آن بالا؛در آسمان دور دور است>>.اما وقتی می گویی عشق،به چیزی اشاره می کنی که بسیار به قلب نزدیک است.

مبلغان همواره کوشیده اند که ثابت کنند؛خدا در دور دست هاست،زیرا اگر این گونه باشد آنان می توانند خود را نماینده و واسطه ی او معرفی کنند.

وقتی واژه ی خدا را به کار می بری،گویی از یک شخص سخن می گویی.خدا محدود و معین می شود.اما <<عشق>> یک شخص نیست.یک کیفیت،یک حضور،یک بوی خوش است.نه بوی خوش یک گل؛بلکه بسیار نامحدودتر و نامتناهی تر و بی کران تر...

وقتی می گویی <<خدا>> به تو احساس ناتوانی دست می دهد و می گویی:چه کار کنم؟؟؟

اما زمانی که کار عشق در میان است می توانی کاری در مورد آن انجام دهی.طبیعت ذاتی تو عشق ورزیدن است...

مسیح می گفت:((خدا همان عشق است.)) من می گویم:((عشق همان خداست!)).

دو جاده جنگلي از هم جدا مي شدند.
و متاسفانه گذر از هر دو ممكن بود.
و در مقام رهگذر مدتها ايستادم.
تا در حد ممكن ببينم اين دو در كجا منشعب مي شوند.
آنگاه به راهي ديگر به همان زيبايي نگاه كردم.
و شايد بتوان گفت كه اين راه بهتر بود.
زيرا علف با پوشش سبزش منظره دلنشيني را به وجود آورده بود.
در آن صبح برگ ها به به طور يكنواخت بر روي هر دو مسير آرام گرفته بودند كه نشان مي داد هنوز كسي بر روي آن قدم نگذاشته است.
اوه؛من اولي را براي روزي ديگر نگاه داشتم.
گرچه مي دانستم كه چگونه يك راه به راهي ديگر منتهي مي شود.
و ترديد داشتم كه مي توانم از ان بازگردم.
من با آه و حسرت از اين مطلب ياد خواهم كرد.
در جايي كه قرن ها و فرسنگ ها با اينجا فاصله دارد:
دو جاده جنگلي از هم جدا مي شدند و من...
من جاده اي را كه كم گذر بود برگذيدم.
و تمام تفاوت ها ناشي از اين انتخاب بود.
                
                                                         (رابرت فراست)